Wielki Tydzień

Przed kilku laty usłyszałem od biskupa Alfonsa Nossola, że Kościół i mniejszość niemiecka walczą na tym samym froncie, mianowicie o tożsamość, która jest częścią ludzkiej duszy. Tożsamość jest również jest różnorodna, co znaczy, że jednocześnie ma religijny, językowy, a także narodowy charakter. Język i pojęcia kulturowe wpływają także na myśli. Te są bardzo różne i uzależnione od języka, co pokazuje czas, w którym jesteśmy. Ten tydzień to w języku polskim „Wielki Tydzień”, natomiast w języku niemieckim określany jest jako „Karwoche” czy też Cichy Tydzień. Już samo nazewnictwo prowadzi nas mniej w stronę tryumfu, a bardziej w stronę właściwego nastroju ciszy, refleksji i pytań egzystencjalnych. W nazwie „Karwoche” znajduje się wysokośrodkowoniemieckie „kar”, które oznacza smutek lub lament, a jeszcze starszym źródłosłowem jest germańskie „karo”, czyli troska, strapienie. „Wielki Tydzień” jest zatem w języku niemieckim tygodniem żałoby i lamentu.
Z tym określeniem zgadzam się szczególnie, kiedy w wielki piątek słyszymy słowa Jezusa: „Boże, mój Boże, czemuś mnie opuścił” (Mk 15, 34). Niemieckie określenia dotyczące tygodnia prowadzą nas powoli w stronę właściwych „Kartage”. Po tym jak niedziela palmowa właściwie wydaje się dniem radości, wkraczamy w tak zwane „Dni Ciszy” od poniedziałku do środy, które prowadzą nas do poznania największej tajemnicy Kościoła. Zaczyna się „zielonym czwartkiem”, którego określenie nie jest co prawda bardzo jasne, natomiast bardzo podoba mi się interpretacja, która w niektórych niemieckojęzycznych regionach wiąże to pojęcie z bardzo popularną nazwą „Antlaβtag” (czyli dniem odpuszczenia grzechów, dniem odkupienia). Ostatnia wieczerza była pierwszą eucharystią, która nas, grzeszników, którzy staliśmy się „suchym drewnem” może zamienić znowu w „żywe drewno”. I ta nadzieja ułatwia nam drogę przez Wielki Piątek i Wielką Sobotę do radości Zmartwychwstania Chrystusa. Nam wszystkim życzę głębokiego przeżycia radości Wielkanocy!